In Broedsels deel ik elke maandag interessante feiten, quotes van andere experts en gerelateerde vragen om eens over na te denken. Food for thought aan het begin van de week. Voel je vrij om je gedachten te delen!

 

.
1

Toen ik begon met mijn educatieve projecten wist ik dat ik een wisselwerking, een uitwisseling, tussen kunst en natuur tot stand wilde brengen. Ik wilde graag projecten vormgeven waarbij niet de nadruk zou liggen op één van de twee. Inspiratie, verwondering en creativiteit opwekken vanuit de natuur en door middel van het maken een verbinding terug maken.
Ik heb dat toen visueel gemaakt in een klein krabbeltje, zoals ik dat vaak doe, en dat deed me denken aan hoe de aardedraad in het stopcontact contact maakt met de aarde. Een balans tussen de ‘energie en dynamiek’ van de aarde en die van de maker. Zo ben ik tot de naam Aarden in de Kunst gekomen. De term ‘aarden’ wordt op veel meer gebieden gebruikt. Daarom is broeden we vandaag even verder op dit begrip.

Als kind deed ik in een zekere vorm ook aan aarden, alleen zonder daar gefocust mee bezig te zijn natuurlijk. Ik was met heel andere dingen bezig! Zorgen dat ik geen natte sokken kreeg bijvoorbeeld.
Onbewust was ik ook bezig met het opnemen van die natuurlijke energie, maar meer nog: heel veel van mijn eigen energie afgeven. Hoe? Buiten zijn! Buiten spelen, hutten bouwen, knutsels maken, plassen stampen, beestjes bestuderen, enzovoorts.

Het is voor kleine en grote kinderen van nu niet meer zo vanzelfsprekend om zoveel buiten te zijn. Richard Louv omschrijft het mooi, als een ‘Nature Deficit Disorder’. Dat is geen vanuit de medische wereld onderbouwde term, maar wel een treffende omschrijving van de stand van zaken (die overigens wel door de medische wereld wordt onderbouwd in verschillende onderzoeken).

Ik probeer zelf wel dagelijks nog even te aarden. Niet per se door met blote voeten door de groen strook voor mijn huis te banjeren. Maar wel door verschillende gronding oefeningen te doen. Dat klinkt heel zweverig, maar doet en ís eigenlijk precies het tegenovergestelde. Het brengt je weer even in het hier en nu, opent je zintuigen en focust op je waarneming.
Zeker als ik zelf aan de slag ga met mijn eigen kunst is dit een manier om in een goede flow en werkmodus te komen. Tijdens workshops en projecten zet ik dit ook wel eens in voor we aan de slag gaan (of zelfs tijdens, als ik merk dat dat goed kan werken). Het is vaak een erg fijn en heel leuk begin van de activiteit.

Ben jij zelf wel eens, op welke manier dan ook, bezig met aarden of gronding? Met jezelf, of met de kinderen in je omgeving?
Een passie voor planten, een flinke wandeling om je hoofd leeg te maken, een verzameling natuurschatten, ben je lid van een natuurclub of organisatie of ben je net zoals de kleine ik van het freubelen met natuurlijke materialen?

Ik ben heel benieuwd en hoor het graag!

Groene groeten,
Jodie

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *