In Broedsels deel ik elke maandag boeiende feiten, quotes van andere experts en interessante vragen om eens over na te denken. Food for thought aan het begin van de week. Voel je vrij om je gedachten te delen!

Vandaag en interessant gegeven over de link tussen je natuur ervaring  in je kindertijd en het betrokkenheidsgevoel in je volwassen leven. Ik ben benieuwd wat jij er over denkt!

03

Uit onderzoek is gebleken dat je als kind veel buiten bent, buiten speelt en sterke (fysieke) ervaringen beleeft in  de natuur (of het nou een natuurgebied of het park om de hoek is), je je als volwassene meer betrokken voelt bij het wel en wee van de natuur en de natuur als belangrijk aspect van je leven beschouwd.
In de leeftijdsfase van pak ’em beet 5 t/m 12 jaar gebeurt er iets bijzonders. In die fase, de prepuberale fase, schijnt een kind meer open te staan om te aarden. Om te connecten met de natuur.
Zoals Jan van Boeckel schrijft in zijn boek over kunstgebaseerde milieueducatie (“at the heart of art and earth”) is er in die leeftijd een bijzonder grote ontvankelijkheid die er voor zorgt dat er sterke ervaringen opgeroepen en beleefd kunnen worden in de natuur. “Die ontvankelijkheid wordt veroorzaakt door een zintuiglijke reactie op de natuur.”

Het doet mij een beetje denken aan de inprentingsfase (3 tot 8 weken) bij een pup. Ik weet het, een beetje een vreemde vergelijking 😉 Maar toch..
In die periode heeft een pup baat bij het ontdekken tijdens en aangereikt krijgen van nieuwe ervaringen. Ze zijn dan minder bang en terughoudend en staan open voor nieuwe situaties. Alsof ze ontvankelijk zijn voor alles wat op hun pad komt. Wat ze leren in die periode, nemen ze mee naar hun volwassen leven.

Na die fase gaat die ‘ontvangelijkeidsdeur’ weer dicht. Net als bij mensen. De mogelijkheid dat je die bijzondere ervaringen weer kunt oproepen is een stuk kleiner. Als volwassene hebben we niet meer zo gemakkelijk een dergelijke natuurbeleving met de natuur als dat we als kind hadden. Maar is het mogelijk om daar weer in de buurt te komen? Kunnen we als volwassene nog een glimps ervaren van de natuurbeleving van een kind?

Ik ervaar het als een compliment als vrienden tegen me zeggen: ‘Je lijkt wel een klein kind’, als we op stap gaan naar buiten. Pret oogjes en verwonderd raken over enorme bomen en minuscule beestjes. Willen weten hoe processen werken. De grootste schik met plassen stampen en alle natuur schatten mee willen nemen naar huis.
Fysiek de natuur ervaren. De geur, de temperatuur, de ruimte in mijn hoofd en het meestromen in de verandering van de seizoenen.

Heb jij zelf nog eens van die pret oogjes als je de natuur (groot/klein) in gaat. En stimuleer je die natuur ervaring bij (je eigen) kinderen? Ik ben benieuwd naar jouw mening en al helemaal naar wat je er mee doet! Je kunt hier onder een bericht achter laten.

Groene groet,
Jodie

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *